Χαμογελάει... γιατι ξέρει οτι ήδη έχουμε περπατήσει 4 ώρες και πλησιάζουμε...

Χαμογελάει… γιατι ξέρει οτι ήδη έχουμε περπατήσει 4 ώρες και πλησιάζουμε…

2014-08-13 07.28.27 2014-08-13 06.49.17

Αρκουδόρεμα

Αρκουδόρεμα

πολυυύ δροσιά!

πολυυύ δροσιά!

Ακολουθώντας το αρκουδόρεμα προς τους καταρράκτες και τις βάθρες

Ακολουθώντας το αρκουδόρεμα προς τους καταρράκτες και τις βάθρες

Βάλια Κάλντα...keep walking.

Βάλια Κάλντα…keep walking.

2014-08-13 04.03.40 2014-08-13 04.12.00 2014-08-13 03.38.49 2014-08-13 03.17.39

Μπαίνουμε στη Βάλια Κάλντα. 5 ώρες περπάτημα ...καταπληκτικά τοπία

Μπαίνουμε στη Βάλια Κάλντα. 5 ώρες περπάτημα …καταπληκτικά τοπία

2014-08-12 06.12.23

Πηγές Αώου

Πηγές Αώου

2014-08-12 08.47.45 2014-08-12 08.47.59

καταφύγιο Βοβούσα

καταφύγιο Βοβούσα

2014-08-13 01.07.41 2014-08-12 06.12.05

Το βράδυ της Πανσέληνου στη Βοβούσα

Το βράδυ της Πανσέληνου στη Βοβούσα

2014-08-11 11.00.08 2014-08-11 09.45.34

τα ταμπούρια του ΔΣΕ, ακόμα εκεί...στην κορυφή Τσούκα Ρόσια

τα ταμπούρια του ΔΣΕ, ακόμα εκεί…στην κορυφή Τσούκα Ρόσια

Στην Τσούκα Ρόσια 1870 υψόμετρο μας ενημερώνει η Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού

Στην Τσούκα Ρόσια 1870 υψόμετρο μας ενημερώνει η Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού

2014-08-11 08.51.37 2014-08-10 08.02.10 2014-08-09 11.38.27 2014-08-09 11.21.07

μ' αυτό μας μπήκαν κάποιες ιδέες...να το πάρουμε για την Αθήνα...για συγκεκριμένο τόπο...

μ’ αυτό μας μπήκαν κάποιες ιδέες…να το πάρουμε για την Αθήνα…για συγκεκριμένο τόπο…

2014-08-09 08.34.14

περιμένοντας την αρκούδα...

περιμένοντας την αρκούδα…

στη Λάϊστα

στη Λάϊστα

2014-08-09 06.08.23

1 χλμ να κατέβεις μονοπάτι, αλλά και ένα να ανέβεις...

1 χλμ να κατέβεις μονοπάτι, αλλά και ένα να ανέβεις…

2014-08-09 08.13.25

Καταράκτες Ηλιοχωρίου...τέλεια

Καταράκτες Ηλιοχωρίου…τέλεια

Advertisements

Η ΘΗΡΙΩΔΙΑ (http://zope.gush-shalom.org/home/en/channels/avnery/1405008861)

ΒΟΜΒΕΣ πέφτουν σαν βροχή στη Γάζα και ρουκέτες στο Νότιο Ισραήλ, οι άνθρωποι πεθαίνουν και τα σπίτια καταστρέφονται.

Πάλι.

Και πάλι χωρίς κανένα σκοπό. Πάλι με τη βεβαιότητα ότι, αφού όλα τελειώσουν, τα πάντα θα είναι ουσιαστικά τα ίδια όπως ήταν πριν.

Αλλά μετά βίας μπορώ να ακούσω τις σειρήνες που προειδοποιούν για ρουκέτες που έρχονται προς Τελ Αβίβ. Δεν μπορώ να πάρω το μυαλό μου από το φρικτό πράγμα που συνέβη στην Ιερουσαλήμ.

ΑΝ Μια συμμορία νεοΝαζί είχε απαγάγει ένα 16χρονο αγόρι σε μια Εβραϊκή συνοικία του Λονδίνου στο σκοτάδι της νύχτας, το είχε οδήγησε στο Hyde Park, το είχε ξυλοκοπήσει, είχε χύσει βενζίνη στο στόμα του, και το είχε περιλούσει ολόκληρο βάζοντας του φωτιά – τι θα είχε συμβεί;

Δεν θα είχε εκραγεί το Ηνωμένο Βασίλειο σε μια θύελλα οργής και αηδίας;

Δεν θα είχε εκφράσει η Βασίλισσα την οργή της;

Δεν θα είχε σπεύσει ο Πρωθυπουργός στο σπίτι της πενθούσας οικογένειας να ζητήσει συγγνώμη εκ μέρους ολόκληρου του έθνους;

Δεν θα είχε διωχθεί και καταδικαστεί η ηγεσία των νεοΝΑζί, οι ενεργοί υποστηρικτές τους και οι προπαγανδιστές τους;

Ίσως στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ίσως στη Γερμανία.

Όχι εδώ.

Η αποτρόπαιη αυτή θηριωδία έλαβε χώρα στην Ιερουσαλήμ. Ένα αγόρι από την Παλαιστίνη απήχθη και κάηκε ζωντανό. Κανένα ρατσιστικό έγκλημα στο Ισραήλ ποτέ δεν υπήρξε σαν κι αυτό.

Το να καις ανθρώπους ζωντανούς είναι βδελυρό παντού. Σε ένα κράτος που ισχυρίζεται ότι είναι «εβραϊκό», είναι ακόμα χειρότερο.

Στην ιστορία των Εβραίων, μόνο ένα κεφάλαιο έρχεται κοντά στο Ολοκαύτωμα: η Ισπανική Ιερά Εξέταση. Αυτός ο καθολικός θεσμός βασάνιζε Εβραίους και τους έκαιγε ζωντανούς στην πυρά. Αργότερα, αυτό συνέβη μερικές φορές στα ρωσικά πογκρόμ. Ακόμα και ο πιο φανατικός εχθρός του Ισραήλ δεν θα μπορούσε να φανταστεί ένα τέτοιο φοβερό πράγμα να συμβεί στο Ισραήλ. Μέχρι τώρα.

Σύμφωνα με την Ισραηλινή νομοθεσία, η Ανατολική Ιερουσαλήμ δεν είναι κατεχόμενη περιοχή. Είναι ένα μέρος του κυρίαρχου Ισραήλ.

Η ΑΛΥΣΙΔΑ των γεγονότων έχει ως εξής:

Δύο Παλαιστίνιοι, προφανώς ενεργώντας μόνοι τους, απήγαγαν τρεις Ισραηλινούς εφήβους που προσπαθούσαν να κάνουν ωτοστόπ τη νύχτα από έναν οικισμό κοντά στη Χεβρώνα. Ο στόχος ήταν πιθανώς να τους χρησιμοποιήσουν ως ομήρους για την απελευθέρωση των Παλαιστινίων κρατουμένων.

Η δράση πήγε στραβά όταν ένας από τις τρεις εφήβους κατόρθωσε να καλέσει τον αριθμό έκτακτης ανάγκης της Ισραηλινής αστυνομίας από το κινητό του τηλέφωνο. Οι απαγωγείς υποθέτοντας ότι η αστυνομία θα είναι σύντομα στα ίχνη τους, πανικοβλήθηκαν και πυροβόλησαν αμέσως και τους τρεις. Έθαψαν τα πτώματα σ’ ένα χωράφι και τράπηκαν σε φυγή. (Στην πραγματικότητα η αστυνομία τα έκανε θάλασσα και άρχισαν το κυνήγι τους το επόμενο πρωί.)

Όλο το Ισραήλ βρισκόταν σε αναταραχή. Πολλές χιλιάδες στρατιώτες χρησιμοποιήθηκαν για τρεις εβδομάδες στην αναζήτηση των τριών νεαρών, χτενίζοντας χιλιάδες κτίρια, σπηλιές και χωράφια.

Η δημόσια κατακραυγή ήταν σίγουρα δικαιολογημένη. Αλλά σύντομα εκφυλίστηκε σε ένα όργιο ρατσιστικής υποκίνησης, που εντεινόταν μέρα με τη μέρα. Τηλεοπτικά δίκτυα εφημερίδες, ραδιοφωνικοί σταθμοί ανταγωνίζονταν μεταξύ τους σε ξεδιάντροπους ρατσιστικούς λιβελλους, επαναλαμβάνοντας κατά κόρον την επίσημη γραμμή και προσθέτοντας τα δικά τους εμετικά σχόλια – κάθε μέρα, όλο το εικοσιτετράωρο.

Οι υπηρεσίες ασφαλείας της Παλαιστινιακής Αρχής, που συνεργάστηκαν από την αρχή με τις Ισραηλινές υπηρεσίες ασφαλείας έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην γρήγορη αποκάλυψη της ταυτότητας των δύο απαγωγέων (ταυτοποιήθηκαν αλλά δεν έχουν ακόμα συλληφθεί). Ο Μαχμούντ Αμπάς, ο Πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής, σε μια συνεδρίαση των Αραβικών χωρών καταδίκασε απερίφραστα την απαγωγή και χαρακτηρίστηκε από πολλούς δικούς του ανθρώπους ως Άραβας Κουίσλιγκ. Οι Ισραηλινοί ηγέτες, από την άλλη πλευρά, τον αποκάλεσαν υποκριτή.

Κορυφαίοι πολιτικοί του Ισραήλ εξαπέλυσαν ομοβροντία από δηλώσεις που οπουδήποτε αλλού θα χαρακτηρίζονταν ως εντελώς φασιστικές. Μια μικρή επιλογή:

Ο Danny Danon, ο αναπληρωτής υπουργός Άμυνας: «Αν ένα αγόρι από τη Ρωσσία είχε απαχθεί, ο Πούτιν θα ισοπέδωνε το ένα χωριό μετά το άλλο!»

Η Ayala Shaked, ηγέτιδα της παράταξης «Εβραϊκό σπίτι»: (είναι ένα μέρος της κυβέρνησης συνασπισμού) «. Με ένα λαό των οποίων οι ήρωες είναι δολοφόνοι παιδιών πρέπει να λογαριαστούμε ανάλογα»

Ο Noam Perl, πρόεδρος της Bnei Akiva, το νεολαιίστικο κίνημα των εποίκων: «Ένα ολόκληρο έθνος και χιλιάδες χρόνια ιστορίας απαιτούν: Εκδίκηση!»

Ο Uri Bank, πρώην γραμματέας του Uri Ariel, υπουργού Στέγασης και κατασκευαστή των εποικισμών: «Αυτή είναι η κατάλληλη στιγμή. Όταν βλάπτουν τα παιδιά μας, γινόμαστε έξω φρενών, χωρίς όρια, διάλυση της Παλαιστινιακής Αρχής, προσάρτηση της Ιουδαίας και της Σαμάρειας (Δυτική Όχθη), εκτέλεση όλων των κρατουμένων που έχουν καταδικαστεί για δολοφονία, εξορία των μελών των οικογενειών των τρομοκρατών! »

Και ο ίδιος ο Βενιαμίν Νετανιάχου, μιλώντας για ολόκληρο τον Παλαιστινιακό λαό: «Δεν είναι σαν εμάς. Εμείς αγιοποιούμε τη ζωή, αυτοί αγιοποιούν το θάνατο! »

Όταν τα σώματα των τριών βρέθηκαν από τουριστικούς οδηγούς, η χορωδία του μίσους φτάσει σε ένα νέο κρεσέντο. Στρατιώτες δημοσίευσαν δεκάδες χιλιάδες μηνύματα στο διαδίκτυο καλώντας για «εκδίκηση», οι πολιτικοί τους παρακινούσαν, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έριχναν λάδι στη φωτιά, συμμορίες λυντσαρίσματος συγκεντρώθηκαν σε πολλά μέρη στην Ιερουσαλήμ για να κυνηγήσουν Άραβες εργάτες.

Εκτός από μερικές μοναχικές φωνές, φάνηκε ότι όλο το Ισραήλ είχε μετατραπεί σε ποδοσφαιρικό όχλο φωνάζοντας «Θάνατος στους Άραβες!»

Μπορεί κανείς να φανταστεί σήμερα ευρωπαϊκά ή αμερικάνικα πλήθη να φωνάζουν «Θάνατος στους Εβραίους;»

Οι ΕΞΙ που έχουν συλληφθεί μέχρι τώρα για την κτηνώδη δολοφονία του αγοριού από την Παλαιστίνη έχουν έρθει κατ ‘ευθείαν από αυτές τις «Θάνατος στους Άραβες» διαδηλώσεις.

Πρώτα είχαν προσπαθήσει να απαγάγουν ένα 9-χρονο αγόρι στην ίδια Αραβική γειτονιά, τη Shuafat. Ένας από αυτούς άρπαξε το αγόρι στο δρόμο και το έσυρε προς το αυτοκίνητό τους, στραγγαλίζοντάς τον ταυτόχρονα. Ευτυχώς το παιδί κατάφερε να φωνάζει «μαμά» και η μητέρα του άρχισε να χτυπάει τον απαγωγέα με το κινητό της. Αυτός πανικοβλήθηκε και έφυγε. Τα σημάδια του πνιγμού στο λαιμό του αγοριού ήταν ορατά για αρκετές ημέρες.

Την επόμενη μέρα η ομάδα επέστρεψε, έπιασαν τον Muhammad Abu-Khdeir, ένα χαρούμενο δεκαεξάχρονο αγόρι με ένα ελκυστικό χαμόγελο, του έριξαν βενζίνη στο στόμα και τον έκαψαν ζωντανό.

(Σαν να μην ήταν αυτό αρκετό, η Συνοριοφυλακή συνέλαβε τον ξάδελφό του κατά τη διάρκεια διαδήλωσης διαμαρτυρίας, του πέρασαν χειροπέδες, τον έριξαν στο έδαφος και άρχισαν να τον κλωτσάνε στο κεφάλι και το πρόσωπο. Οι πληγές του ήταν απαίσιες. Το παραμορφωμένο αγόρι συνελήφθη, οι αστυνομικοί όχι. )

Ο θηριώδης τρόπος που δολοφονήθηκε ο Μωχάμετ στην αρχή αποσιωπήθηκε. Το γεγονός αποκαλύφθηκε από έναν Άραβα παθολόγο που ήταν παρών στην επίσημη νεκροψία. Οι περισσότερες Ισραηλινές εφημερίδες ανάφεραν το γεγονός με λίγα λόγια σε μια εσωτερική σελίδα. Τα περισσότερα δελτία ειδήσεων της τηλεόρασης δεν to ανέφεραν καθόλου.

Στο Ισραήλ, σωστά, οι Άραβες πολίτες ξεσηκώθηκαν, γεγονός που δεν έχει συμβεί για πολλά χρόνια. Βίαιες διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα κράτησαν για αρκετές ημέρες. Την ίδια στιγμή η πρώτη γραμμή της Λωρίδας της Γάζας εξερράγη σε ένα νέο όργιο από ρουκέτες και αεροπορικούς βομβαρδισμούς σε ένα νέο μίνι-πόλεμο που έχει ήδη ένα όνομα: «Στέρεος Βράχος». (Το τμήμα προπαγάνδας του στρατού είχε εφεύρει μια άλλη ονομασία στα αγγλικά.) Η νέα αιγυπτιακή δικτατορία συνεργάζεται με τον ισραηλινό στρατό στον πνιγμό της Γάζας.

Τα ονόματα των έξι υπόπτων της δολοφονίας με φωτιά – πολλοί εκ των οποίων έχουν ήδη ομολογήσει την αποτρόπαια πράξη – εξακολουθούν να μένουν κρυφά. Αλλά ανεπίσημες αναφορές λένε ότι ανήκουν στην Ορθόδοξη κοινότητα. Προφανώς αυτή η κοινότητα, παραδοσιακά αντι-σιωνιστική και μετριοπαθής, έχει πλέον γεννήσει νεοναζί απογόνους, που ξεπερνούν ακόμη και τους θρησκευόμενους Σιωνιστές ανταγωνιστές τους.

Ωστόσο, όσο τρομερή είναι η ίδια η πράξη, η αντίδραση της κοινής γνώμης είναι κατά τη γνώμη μου χειρότερη. Γιατί δεν υπάρχει.

Είναι αλήθεια ότι μερικές σποραδικές φωνές έχουν ακουστεί. Πολλοί περισσότεροι απλοί άνθρωποι έχουν εκφράσει την αποστροφή τους σε ιδιωτικές συζητήσεις. Αλλά η εκκωφαντική ηθική κατακραυγή που κανείς θα περίμενε, δεν υπήρξε.

Ό, τι έγινε, έγινε για να ελαχιστοποιηθεί το «περιστατικό», να εμποδιστεί η δημοσίευσή του στο εξωτερικό, αλλά ακόμη και μέσα στο Ισραήλ. Η ζωή συνεχίστηκε ως συνήθως. Λίγοι από τους οι ηγέτες της κυβέρνησης και άλλους πολιτικούς καταδίκασαν την πράξη σε φράσεις ρουτίνας, για κατανάλωση στο εξωτερικό. Το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου προκάλεσε πολύ περισσότερο ενδιαφέρον. Ακόμη και για την Αριστερά, η θηριωδία αυτή αντιμετωπίστηκε ως ένα ακόμα στοιχείο από τα πολλά παραπτώματα της κατοχής.

Πού είναι η κατακραυγή και η ηθική εξέγερση του έθνους, η ομόφωνη απόφαση για την εξάλειψη του ρατσισμού που καθιστά δυνατές τέτοιες φρικαλεότητες;

Η νέα έκρηξη μέσα και γύρω από τη Λωρίδα της Γάζας έχει εξαλείψει το γεγονός αυτής της θηριωδίας συνολικά.

Σειρήνες ηχούν στην Ιερουσαλήμ και στις πόλεις βόρεια του Τελ-Αβίβ. Οι πύραυλοι που στόχευαν σε Ισραηλινά πληθυσμιακά κέντρα έχουν μέχρι στιγμής επιτυχώς αναχαιτιστεί από αντι-βλήματα. Αλλά εκατοντάδες χιλιάδες άνδρες, γυναίκες και παιδιά τρέχουν στα καταφύγια. Από την άλλη πλευρά, εκατοντάδες καθημερινές έξοδοι της Ισραηλινής Πολεμικής Αεροπορίας μετατρέπουν τη ζωή στη Λωρίδα της Γάζας σε κόλαση.

ΟΤΑΝ το κανόνι βρυχάται, οι μούσες σιγούν.

Επίσης, το κρίμα για ένα αγόρι που κάηκε ζωντανό

Uri Anvery*

12/07/2014

Ο Uri Anvery είναι Ισραηλινός συγγραφέας και ακτιβιστής, ιδρυτής του κινήματος Ειρήνης Gush Shalom

Μετάφραση: Κ.Κλοκίτη

Πηγαίνοντας κανείς στη Βολιβία, εντυπωσιάζεται από την ομορφιά, την ποικιλομορφία και βιοποικιλότητα της χώρας και την έντονη παρουσία των γυναικών. Πρoσωπικά εντυπωσιάστηκα πολύ με τις πανταχού παρούσες, σε όλους τους τομείς της οικονομίας, (αγροτικούς, κτηνοτροφικούς και αστικούς-εμπορικούς), γυναίκες.

Η Βολιβία είναι επίσης μια πολύ φτωχή χώρα (υπέστη 30 χρόνια ΔΝΤ) και η πιο Ιθαγενική της Λατινικής Αμερικής. Οι αυτόχθονες λαοί είναι πάνω από το 60% του πληθυσμού. Λαοί που αναγνωρίστηκαν στην διάρκεια που κυβερνά το MAS (Movimiento Al Socialismo) και ο Εβο Μοράλες και η Βολιβία ονομάστηκε πολυεθνοτικό κράτος. Μια μεγάλη κατάκτηση για τους μέχρι τότε αόρατους αυτόχθονες.

H γενική εντύπωση, προς τα έξω τουλάχιστον, για την αριστερά και τα κινήματα είναι ότι ο Έβο Μοράλες τα πάει καλά. Με αυτή την εντύπωση λοιπόν κι εμείς συζητήσαμε με πολύ κόσμο κινηματικό και αριστερό (δεν γνωρίζω αν όλοι/ες αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί-κάποιοι σίγουρα ναι), πανεπιστημιακούς και αυτόχθονες, φεμινίστριες. Αλλά και κόσμο που συναντήσαμε στην καθημερινότητά μας. Η πραγματικότητα λοιπόν είναι διαφορετική, αντιφατική και πιο περίπλοκη.

Ο Έβο Μοράλες στα 8 χρόνια διακυβέρνησης πέτυχε να ανεβάσει πολύ το ΑΕΠ, να δώσει κάποιες στοιχειώδης αυξήσεις, να κάνει πολλά βήματα στον τομέα της παιδείας και της υγείας για όλο τον πληθυσμό και να κάνει κεντρική μια συζήτηση που προϋπήρχε από τα κάτω, για ένα άλλο κοινωνικό, αναπτυξιακό μοντέλο που αποτυπώθηκε και στο καινούριο Σύνταγμα ως vivir bien. Γι’ αυτούς τους λόγους έχει και πολύ μεγάλη υποστήριξη.

Έχει όμως και ισχυρή δική του αντιπολίτευση. Στο ζήτημα της αλλαγής οικονομικού, αναπτυξιακού και κοινωνικού μοντέλου στη Βολιβία μαίνεται μια μεγάλη αντιπαράθεση. Οι επικριτές της κυβέρνησης ανήκουν σε αυτό που εμείς θα ονομάζαμε αριστερή-κινηματική αντιπολίτευση και χρεώνουν στον Μοράλες συμβιβασμό με τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και ανάπτυξης. Με τον εξορυκτικό καπιταλισμό της Βολιβίας.

Όλα τα προηγούμενα χρόνια, από την εποχή της αποικιοκρατίας η Βολιβία είναι εξορυκτική οικονομία. Για αιώνες τα προϊόντα της γης της από τις εξορύξεις πλούτιζαν τις τσέπες των Ισπανών και στη συνέχεια των μεγάλων πολυεθνικών, είτε μιλάμε για ορυχεία –ασήμι κυρίως-, είτε για Πετρέλαια, είτε για Λίθιο που απ’ ότι φαίνεται, για κακή της τύχη, διαθέτει σε μεγάλα αποθέματα.

Αυτό λοιπόν που προσάπτουν οι επικριτές στον Μοράλες είναι ότι συμβιβάστηκε με το μοντέλο αυτό και τις μεγάλες εταιρείες (που τις φορολόγησε όμως πολύ) ως εύκολη λύση για να χρηματοδοτήσει άλλες ανάγκες, πατώντας όμως πάνω στην καταστροφή του περιβάλλοντος, στις εκμεταλλευτικές σχέσεις εργασίας και σε απαξίωση ενός μέρους των ιθαγενικών λαών της Βολιβίας που κατοικούν σε αυτές τις περιοχές και που αντιτίθενται στις εξορύξεις και τα μεγάλα έργα, όπως αυτό του αυτοκινητόδρομου για τη Βραζιλία.

Για την ουσία του ζητήματος της ανάπτυξης και το πώς την φαντάζονται οι λαοί της Βολιβίας και η αριστερή «εσωτερική» αντιπολίτευση -σε σύγκρουση με το πώς την φαντάζεται η κυβέρνηση- έχει χυθεί πολύ μελάνι. Στην αντιπαράθεση πρωτοστατεί ο αντιπρόεδρος της χώρας, Αλβάρο Γκαρσία Λινέρα, μαχητής, αριστερός και διανοούμενος που τώρα βρίσκεται στο τιμόνι ενός κράτους και αντιμετωπίζει τα προβλήματα που και εμείς εδώ φανταζόμαστε και συζητάμε επί δεκαετίες. Τι είναι το κράτος και ποιος ο ρόλος του; Τι σημαίνει φιλολαϊκό κράτος; Υπάρχει κάτι τέτοιο σε καπιταλισμό; Υπάρχει αριστερή κυβέρνηση που βγήκε με εκλογές που να υλοποιεί τελικά αριστερό ή έστω φιλολαϊκό πρόγραμμα;

Ο Λινέρα απαντά στους επικριτές με όρους Μαρξιστικούς – Λενινιστικούς κυρίως (!), και πρακτικά ταυτίζει το κράτος με το λαό, λέγοντας πως το κράτος μπορεί να διαμεσολαβήσει όλα τα αιτήματα του λαού. Κατηγορεί, την αριστερίστικη όπως λέει αντιπολίτευση, μέσα από τα λόγια του Λένιν για την αντεπανάσταση, και τους Ιθαγενικούς λαούς στην συγκεκριμένη περιοχή (TIPNIS) ως υποχείρια της μπουρζουαζίας και της δεξιάς που καραδοκεί. Με λίγα λόγια επιχειρεί μέσω του διασυρμού να δικαιολογήσει μια πολιτική που συναντά αντιστάσεις και το χειρότερο απ’ όλα να δικαιολογήσει την καταστολή απέναντι στις πορείες των Ιθαγενών αλλά και απέναντι στις διαδικασίες τους.

Τον Δεκέμβρη τις μέρες που ήμασταν στην πρωτεύουσα Λα Παζ, εξελισσόταν μια επιχείρηση εκκένωσης του κτιρίου στο οποίο στεγάζεται το Conamaq, -η ομοσπονδία των ιθαγενικών λαών-, από την αστυνομία, με πρόσχημα τις διαφωνίες μεταξύ των ιθαγενών για τη νομιμότητα η όχι της νέας διοίκησης. Η πραγματικότητα όπως μας είπαν οι ίδιοι οι πρώην και νυν εκλεγμένοι με τους οποίους μιλήσαμε είναι ότι στην κυβέρνηση δεν αρέσει καθόλου η νέα διοίκηση γιατί είναι πολύ επικριτική στην πολιτική της για τα παραπάνω ζητήματα.

Να σημειώσουμε εδώ ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ανήκουν στις κοινότητες των αυτόχθονων αλλά και όλοι οι υπόλοιποι που στρέφονται εναντίον της πολιτικής του Μοράλες ήταν μέχρι χτες δικοί του άνθρωποι. Τον ανέδειξαν, τον εξέλεξαν, τον στήριξαν, πολλοί από αυτούς συμμετείχαν στην κυβέρνηση από διάφορες θέσεις, και υποστηρίζουν πως δεν τήρησε τις δεσμεύσεις του και δεν διαβουλεύτηκε μαζί τους για να πάρει τέτοιες μεγάλες αποφάσεις. Και κυρίως δεν έθεσε θέμα εθνικοποιήσεων, συμμετοχής των εργαζομένων κ.λπ αντιθέτως παραχωρεί γη σε εταιρείες πετρελαίων και σε μεγάλες μονοκαλλιέργειες μεταλλαγμένων (έχοντας όμως ως κράτος μεγάλα κέρδη από την αυστηρή φορολόγησή τους).

Ο Αντιπρόεδρος από την άλλη μεριά απαντά ότι όλα αυτά είναι υπερβολές, ότι οι εξορύξεις είναι απλά ένα τεχνικό ζήτημα και ότι αυτά τα λένε διάφορες εγκάθετες ΜΚΟ που ο ίδιος τις χαρακτηρίζει «παιδική αρρώστια της δεξιάς», σε μια προσπάθεια να πει ότι όσοι διαδηλώνουν και κρίνουν είναι περίπου πράκτορες και ΜΚΟίστες. Κάτι που βεβαίως δεν αληθεύει. Η ουσία, λέει στα γραπτά του ο Αντιπρόεδρος, είναι ο διεθνής καταμερισμός εργασίας και πως αυτό αλλάζει, που βεβαίως δεν αλλάζει όπως λέει σε μια και μόνη χώρα. Σωστό θα μπορούσε κανείς να πει, αλλά παραμένει αναπάντητο το ερώτημα γιατί απαγορεύεται ο συνδικαλισμός στα κρατικά εργοστάσια, όπως μας ενημέρωσαν εκεί κάποιοι σύντροφοι.

Εν κατακλείδι, γιατί ένα άρθρο δεν μπορεί να τα πει όλα, είναι δύσκολο, αντιφατικό και πάρα πολύ ενδιαφέρον το εγχείρημα της Βολιβίας και ισχυρές οι φωνές των «από κάτω» (που στη Βολιβία είναι αρκετά οριζόντια οργανωμένοι), και βεβαίως έχει και τα δίκια της και η κυβέρνηση σε κάποια θέματα , γιατί δεν είναι απλό να ανοίξεις πόλεμο στο κεφάλαιο και μάλιστα το πετρελαϊκό, όμως ο αυταρχισμός, η καταστολή αλλά και η προσπάθεια της κυβέρνησης να διαλύσει το «από κάτω» δεν μπορούν να δικαιολογηθούν από κανένα πόνημα του Αντιπροέδρου και εδώ υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα…

Υ.Γ 1 Λόγω χώρου δεν θίγεται η αντιπαράθεση με τις φεμινίστριες που είναι πολύ μεγάλη…

Υ.Γ2 Όλα αυτά βεβαίως δεν μπορούμε να ξέρουμε αν μεταφράζονται εκλογικά. Ο Μοράλες έχει στοιχηματίσει ότι στις εκλογές του 2014 θα φτάσει το 70%

Κυριακή Κλοκίτη

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Εποχή 9/02/2014

 

Ένα ενδιαφέρον κείμενο απο Αλβανούς συντρόφους που μας το έστειλαν ενημερωτικά για τις εκλογές στην Αλβανία…

As you might know, Albania is in the midst of the electoral campaign before the June 23 elections for the members of the parliament. The party who’s holding power for the last eight years is the right-wing Democratic Party. It has been governing Albania intermingling strong neoliberal reforms, like mass privatizations, introduction of the flat-tax, a very pro-business attitude etc, with a quasi-authoritarian political practice. In socio-economical terms, the Democratic Party led by the notorious Sali Berisha, has produced large unemployment (official data says that only 15% of the Albanians are unemployed, but more reliable unofficial data consider the its level between 30 to 40%), lack of whatsoever concern for workers rights, deterioration of health care and educational services (both of these in immediate risk of being privatized) etc. A considerable part of the population survives due to the remittances from their relatives working abroad, especially in Italy and Greece, but the crisis in these states leads to a progressive diminishment of these sources and to the deterioration of the economic condition. To supplement it, the government is hugely corrupt, mixing the neoliberal reforms with economic forms of clientelism. On the political sphere, the Democratic Party rules through mild authoritarianism, which is felt more directly the closer one comes to the election date. It is nowadays using the state apparatuses to impact voting preferences, and a lot of people fear that in the coming elections they will try to rig the results.
The main opposition party, the Socialist Party, is in a bid for power to win the elections, and in case that these won’t be rigged in a definite manner, the odds are that the opposition might win the bid. Despite being considered by most of the Albanians as the lesser evil compared to Sali Berisha’s Democrats, the Socialists share the same structural problems (clientelism, shortcuts with big business’ interests etc), although in somehow milder forms. On the socio-economical sphere, until two years ago, both parties relied on the same hawkish neoliberal ground, so the main argument the Socialist opposition had against Berisha was the high level of corruption and the mild forms of authoritarianism. In the last two years the Socialists have moved a few inches to the left (anyway, their dudes are still persons like Tony Blair, or Papandreu), so at least now they speak against the flat-tax, promise to implement a progressive tax, but nowhere they’ve declared the range of progressiveness, or what concretely should be taxed more. Also they promise free health care for everybody and more support to public education (being seriously in danger due to the neoliberal reforms on the track). Anyway, their program seems somehow unrealistic because to the question on how are they going to find the money for these spending, their answer is the simple one: mostly by fighting corruption, and only in the second place, by increasing a little bit the taxes on the rich. Taking in consideration the strong clientelist political structuring of the main parties, it seems very difficult for the Socialist to implement their program, and not concede pretty much to the same socio-economical reforms. Nevertheless, what distinguishes them most from Berisha is the last’s authoritarianism, and his readiness to do anything to stay in power. If the Socialists manage to win, at least I can predict that there will be some kind of improvement in some minor liberal-constitutional rights, like a more tolerant political atmosphere for opposing movements.


There are also some minor parties, like the newly formed Aleanca Kuqezi (Red-and-Black Alliance), whose program is nationalistic, but not in a fascist manner (they lack fascists bands like the Golden Down), but more likely in a somehow folkloristic and romantic (stupid) nationalism. Probably they won’t even be elected in the Parliament. There are also some very minor Communist (Stalinist) Parties, but in these elections they are in coalition with the Socialists, but with no social condition beside the overthrowing of Berisha’s government.


As for worker’s rights or working conditions, there is a taboo to speak about them, especially by these two major parties. Nobody even mentions the working people as a distinct class, as exploited, and every party calls for a closer tie between owners and workers. The capitalist cultural hegemony is huge, and probably this explains the taboo. The working class is sociologically dispersed, with very few large-sized industries, with a lot of precariat and unemployment. The trade-unions are either totally missing in the working places, or they exist here and there in formal representation. One of them (confederation) is totally corrupt and a close partner of the government. The other one, closer to the Socialists, is in a somehow better form, but still lacking a lot in representing the workers and defending their rights. Anyway, only a very small minority of the working class is part of the official trade-unions because of the structural organization of the economy (mostly small businesses), the threat of the owners, and the neoliberal attack on the ideological front.


That’s why, Organizata Politike is trying in these two years of its existence to speak for the exploited, to break the hegemonic wall of silence etc. We’ve solidarized and supported in 2011 the strike of the miners of Bulqiza, the last stronghold of the working class in Albania, trying to raise public’s awareness for the workers’ cause. This year we managed to organize a marching demonstration on Mayday in cooperation with the above-mentioned Confederate of Trade-unions, but we are still finding a lot of difficulties to reach the workers because of the problems I’ve mentioned above. What we find a little less difficult is trying to mobilize the students against the neoliberal reforms in the educational system, but even in here with few positive results. Anyway, last year we supported and pushed forward the organization of students’ protests against a financial reform on a Pinochetian model, which tried to give public funds for private for-profit universities. I’m not sure if it was our fight which has stopped the implementation of this reform, but somehow the government withdraw silently this reform. At least until now. On the other hand, we find it easier to fight in the ideological terrain. Some of our comrades intervene continuously even in the mainstream media to introduce the radical-left perspective. Last year we managed to publish our weekly journal, named Gazeta, which dealt intensively with workers’-students’ – marginalized groups’ problems, and also tried to break the capitalist cultural hegemony. Unfortunately, for lack of funds, we were forced to stop its publication after six months, but nevertheless continue publishing on our blog
www.opolitike.org, …

So, in conclusion, the political situation is going to become tenser with the coming of the Election Day. Nobody knows exactly if Berisha will seriously try to rig the elections even this time or the opposition’s pressure will convince him otherwise. Anyway, Berisha has built the image of being unpredictable and so everything might happen. In the case that he wins (forcibly), everything can happen, even a revolt (especially if the Socialists dare to challenge him in force, and the socio-economical situation throws fuel to this option, but the Socialists don’t seem really prepared to follow a radical path). If the Socialist’s coalition wins, there can be some months of hope, but which in my opinion will not last, because the socio-economical situation is in such a bad shape, that only a radical left intervention might bring some hope. So beating Berisha, and not improving the socio-economical conditions, might open a good terrain for the radical left to exploit the chance, or at least try to build much more consensus on basic issues, and probably to its political consolidation.



Ο Γιώργος Αυγερόπουλος αναφέρει στο σημείωμά του:

«Η πρωτοφανής απόφαση της κυβέρνησης να βάλει λουκέτο στην ΕΡΤ, και ο τρόπος με τον οποίο έγινε, μας συγκλόνισε. Τόσο εγώ όσο και οι συνεργάτες μου, δημοσιογράφοι και τεχνικοί βρεθήκαμε στο ραδιομέγαρο από την πρώτη στιγμή.

Κάθε μέρα καταγράφουμε ότι βλέπουμε. Μοντάραμε γρήγορα 9 λεπτά για να μη σβηστούν από τη μνήμη μας όσα έγιναν την πρώτη μέρα. Αυτός είναι ο τρόπος αντίδρασής μας. Θα συνεχίσουμε όσο μπορούμε.

Η sequence αποτελεί προπομπό του μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ που γυρίζουμε από την αρχή της κρίσης, τα τελευταία τρία χρόνια. Λέγεται AGORÁ – From Democracy to the Market, και αποτελεί διεθνή συμπαραγωγή μεγάλων τηλεοπτικών δικτύων. Το AGORÁ θα είναι έτοιμο τον Απρίλιο του 2014.

Πολλούς Χαιρετισμούς
Γιώργος Αυγερόπουλος
Δημιουργός της σειράς ντοκιμαντέρ Εξάντας»

Θέλω να κάνω ένα σχόλιο σχετικά με την ιστορία. Η σκέψη μου δεν είναι αντι-ιστορική. Το αντίθετο μάλιστα. Θέλω έργο όλων μας να είναι η σπουδή των ποικίλων διερευνήσεων του ανθρώπινου πνεύματος και των συλλογικών δράσεων για την κοινωνική απελευθέρωση.

Η αρχαιοελληνική γραμματεία και η εξέγερση των σκλάβων της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας με τον Σπάρτακο, οι κινεζικές επιστήμες και η αραβική ποίηση, η Αναγέννηση, ο Ορθολογισμός και ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός, οι εξεγέρσεις των χωρικών της κεντρικής ευρώπης, η γαλλική επανάσταση, ο Κάρλ Μάρξ και η παρισινή κομμούνα, οι «γεμιτζήδες» της Σελανίκ και  η ίδρυση της Φεντερασιόν, ο Μαρίνος Αντύπας στη Θεσσαλία και ο Εμιλιάνο Ζαπάτα στην Τσιάπας, η μπολσεβίκικη επανάσταση του ‘17, τα εργατικά συμβούλια  και η κόκκινη Ρόζα, ο Μάης του ΄36 στην πόλη μας και στην Βαρκελώνη, ο παγκόσμιος ένοπλος αντιφασιστικός αγώνας στη δεκατία του ‘40, ο Τσάρλι Τσάπλιν και ο Τζάνγκο Ράινχαρντ (Django Reinhardt) που ισχυριζόταν ότι η κιθάρα του ήταν δολοφονική μηχανή ενάντια στον φασισμό, οι αντιαποικιακές εξεγέρσεις στην Αφρική και ο Φράντς Φανόν, ο αντιρατσιστικός – αντικαπιταλιστικός αγώνας από τους Μαύρους Πάνθηρες, ο ένοπλος παλαιστινιακός αγώνας, το χτίσιμο της ιθαγενικής αυτονομίας των Ζαπατίστας, η αμφισβήτηση της Ευρώπης φρούριο και των κόκκινων ζωνών από τα «φορουμίστικα» κοινωνικά κινήματα αποτελούν μια πολύ μικρή ανθολόγηση από όλα αυτά που έχουν συγκροτήσει ένα σύνολο πανανθρώπινων αξιών.

Αυτή είναι η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά. Δεν μπορώ να δεχθώ τις απόπειρες ΙΔΙΟΠΟΙΗΣΗΣ αυτής της κληρονομιάς από τους σύγχρονους κοινωνικούς σχηματισμούς μέσα από την ιδεολογική θεώρηση του εθνικισμού είτε εξαιτίας γεωγραφικής σύμπτωσης, είτε λόγω θρησκείας ή ακόμα και γλώσσας.

Όσο κληρονόμος του Αριστοφάνη είναι ο Λένι Μπρους (Λένι ο βρωμόστομος), τόσο κληρονόμος του Σέξπιρ είναι ο Κουροσάβα και άλλο τόσο κληρονόμοι του Γκυ Ντεμπόρ είναι οι μητροπολιτάνοι εξεγερμένοι νεολαίοι το Δεκέμβρη του2008, όπως βέβαια θέλω και οι ριζοσπατικοποιημένοι/νες συριζαίοι/ες να έχουμε κληρονομήσει την αμφισβήτηση του Τσε στην «επαναστατική ορθοδοξία», στην προσπάθειά μας να ανιχνεύσουμε τα μονοπάτια της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στον 21ο αι.

Είπαμε ότι κάνουμε καινούργιο άνοιγμα στην κοινωνία. Με τί υλικά όμως;

Από τα μαθητικά μου χρόνια μέχρι σήμερα έχω μπουχτίσει από τον πατριωτισμό της επάρατης Δεξιάς μέχρι και της κουμουνιστογενούς Αριστεράς! Ο πατριωτισμός και η επιμονή στην αντίληψη του έθνους-κράτους σήμερα, είναι ο βρυκόλακας που βγάζουμε από το χρονοντούλαπο της ιστορίας. Δε θέλω να ζήσω στην «Αλβανία» του 21ου αι.

Την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην Ελλάδα σήμερα, τη βλέπω ως ιό που μπορεί να «μολύνει» τους καταπιεσμένους στην βαλκανική, στην ασιατική, στην αφρικανική και στην ευρωπαϊκή «γειτονιά» μας. Αυτό είναι το πρόταγμά μου για το σύγχρονο «πατριωτισμό».

ΜΚ

Εργαζόμενος με πολιτικά δικαιώματα στην Ελλάδα, μπάσταρδης βαλκανικής εθνοτικής καταγωγής. Κόκκινη, η σημαία του αγώνα μου.

 

http://www.rednotebook.gr/details.php?id=8467

Μας επιτίθενται, σύντροφοι και συντρόφισσες…

Η επίθεση σε στέκια, καταλήψεις και ελεύθερους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους είναι συντονισμένη και δεν αφορά μόνο έναν πολιτικό χώρο. Αφορά ολόκληρο το ανταγωνιστικό κίνημα. Ο βασιλιάς είναι γυμνός και η εξουσία δεν έχει στην παρούσα φάση κάτι άλλο να επιδείξει εκτός από καταστολή. Ό,τι άλλο διαθέτει αυτή τη στιγμή, είναι μνημόνια, φτώχεια, ξεπούλημα δημόσιων αγαθών, υποταγή
Της Κυριακής Κλοκίτη

«..Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη
μ’ ένα άστρο ή μ’ ένα γιασεμί
σαν ένα τραγούδι που καθώς βρέχει
παίρνει το μέρος των φτωχών»…Τ. Λειβαδίτης

Δεν απορούμε με τη Ν.Δ και τον κ. Σαμαρά. Ιδεολογικά βρίσκεται στην δεξιά άκρη του νεοφιλελεύθερου φάσματος και στην ατζέντα του είναι η «τάξη» και η κοινωνική ερήμωση από οτιδήποτε ζωντανό, ριζοσπαστικό, απείθαρχο, ανατρεπτικό. Δεν απορούμε ούτε με τους εταίρους του στην κυβέρνηση. ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει και ό,τι έχει μείνει είναι ακραία νεοφιλελεύθερο. Όσο για τη ΔΗΜΑΡ, είναι αυτό που λέει η διαφήμιση: tragic. H πολιτική που εφαρμόζει αυτή η τροικα εσωτερικού, λοιπόν, είναι τόσο απεχθής στους εργαζόμενους και στην ελληνική κοινωνία που χρειάζονται μεγάλες δόσεις καταστολής για να επιβληθεί – και πρώτα πρώτα σε βάρος αυτών που αντιστέκονται. Γενικά, μάλλον κάποιοι ακατοίκητοι εγκέφαλοι θεωρούν πως η εισβολή στις καταλήψεις είναι ένας καλός αντιπερισπασμός για την πολιτική της ακραίας φτώχειας οικονομικής και ενεργειακής, που εφαρμόζεται: όπως το έθεσε και ο κ. Στουρνάρας προ ημερών, να μην ξεκινήσουμε το 2013 με αιτήματα και γκρίνιες για το πετρέλαιο! Για τον Στουρνάρα η πείνα και το κρύο δεν είναι προβλήματα, αλλά επειδή για όλους τους άλλους, «τους από κάτω», είναι, είπαν να τους ζεστάνουν και να τους ταϊσουν με τρομοκρατία στα δελτία των 8 και με επίδειξη ισχύος του κράτους εξαίρεσης.

Είναι όμως και κάτι άλλο, που το επιδιώκουν κυρίως μέσα από την επίθεση στους ελεύθερους χώρους και τις καταλήψεις: η πίεση που θέλουν να ασκήσουν στην αριστερά, και συγκεκριμένα στο ΣΥΡΙΖΑ. Θεωρούν ότι μπορούν να τον πιέσουν σε αυτό ακριβώς το σημείο, να δηλώσει δηλαδή υποταγή στο καθεστώς, όπως το είχαν επιδιώξει και το Δεκέμβρη του 2008. Όμως τότε δεν υπήρχε ακόμα κρίση και πλήρης απαξίωση του πολιτικού τους συστήματος. Για την ακρίβεια, τότε μόλις άρχιζε. Μη μπορώντας να βάλουν τον ΣΥΡΙΖΑ στο κάδρο της απαξίωσης, λοιπόν, επιχειρούν, όπως και τότε, να τον συκοφαντήσουν και  να τον ταυτίσουν με την «αστάθεια» και την καταστροφή. Για το ΚΚΕ δεν υπάρχει φόβος: το είχε δηλώσει και στα Δεκεμβριανά ότι στην πραγματική εξέγερση δεν θα σπάσει ούτε τζάμι (φευ…), άρα το σύστημα δεν ανησυχεί. Το θέμα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ: να μπορέσουν να ανακόψουν την πορεία του προς την κυβέρνηση και την γείωσή του στην κοινωνία. Γι’ αυτό επαναφέρουν τη ρητορεία περί κουκουλοφόρων και άλλων δαιμονίων, προσθέτοντας εδώ και μια δόση «τρομοκρατίας». Τρομοκρατεί λέει ο ΣΥΡΙΖΑ τους δημοσιογράφους (!), και «φταίει» και για ό,τι υπάρχει και κινείται εκτός της σφαίρας της δικής τους νομιμότητας. Η εξουσία και τα ΜΜΕ είναι βέβαιο ότι θεωρούν τους πολίτες βλάκες και χειραγωγήσιμους. Θεωρούν πως τους έχουν στο χέρι μέσα από τα δελτία των 8. Η προοπτική της αριστερής κυβέρνησης τους τρομοκρατεί τόσο πολύ, που δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο προκειμένου να την ανακόψουν.

Το μεγάλο ζήτημα είναι η ίδια η αριστερά: τι θα αξιώσει και τι θα θεωρήσει η ίδια ότι της αντιστοιχεί. Αν επιμείνει με πείσμα στο ρόλο της, της υπεράσπισης «των από κάτω», αν επιμείνει ότι έχει με το μέρος της το δίκιο, ότι είναι έξω από το κάδρο αυτού του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, ότι η δουλειά της είναι να υπερασπίζεται τους εργαζόμενους/ες, την νεολαία και τα χειραφετητικά της εγχειρήματα: τις καταλήψεις, τις διαδηλώσεις και κάθε τι που ορίζεται ως αντίσταση. Αν αντιληφθεί ότι πρέπει η ίδια να γίνει ανάχωμα στους ναζί, ότι δεν μπορεί να την βλάψουν τα κατακάθια αυτού του συστήματος που φιγουράρουν στα μεγάλα κανάλια με το ψευδώνυμο «δημοσιογράφοι», ότι  το δίκιο του αγώνα ο κόσμος το ξέρει (και θα το στηρίξει ακόμα πιο πολύ αν επιμείνουμε). Αν συνειδητοποιήσει ότι την κοιτάζουν όλοι και όλες στον πλανήτη  και ότι η μισή τους καρδιά βρίσκεται εδώ πέρα. Ότι η Βάρκιζα τελείωσε. Ότι θέλουμε πραγματικά να αλλάξουμε τον κόσμο. Τότε, ναι, η αριστερά στην Ελλάδα έχει ισχυρές ελπίδες να είναι η ίδια η ιστορία.

δημοσιεύτηκε 16/01/2013 στο rednotebook